من یک هیچکاره اهل گرمسار هستم که در ده خودم مرا به عنوان کدخدا نپذیرفتند.این بودکه به پایتخت آمدم تا بخت خودم را در اینجا بیازمایم.اکنون رئیس یک مملکت هستم و آن را ارث پدری خود می دانم.


پ.ن.۱. دکتر جون ما یه دوربین و یه میکروفن می دیم بهت،شما خوشحال باش.فقط جان پدرت بیخیال این مملکت شو...


پ.ن.۲. ما ایرانیها خیلی وقتها نمی دونیم چی می خوایم ولی خوبیش اینه که همیشه میدونیم که چی نمیخوایم و الان بیشتر و مطمئن تر از همیشه این رو میدونیم.

 
شور منم   نور منم   عاشق رنجور منم
زور تویی  کور تویی  مالک این خاک منم